AYAZ SANCAK
Saniyeler sonra geri çekildi. Nefes nefeseydi. Gözleri hâlâ öfkeyle parlıyordu, ama şimdi bir parça korku ve yaptığının şoku da eklenmişti içlerine. O saldırgan, meydan okuyan duruşu, yerini bir anlığına savunmasız bir şaşkınlığa bırakmıştı. Ne yaptığını yeni fark etmişti.
Ben ise hâlâ donup kalmıştım. Elim istemsizce dudaklarıma gitti. Orada, onun öfkesinin, patlamasının sıcaklığı ve baskısı hâlâ duruyordu. Tenimde yankılanıyordu. Dudaklarım hafifçe karıncalanıyor, kalbim göğüs kafesimden çıkacakmış gibi delice atıyordu.
“Melek...” diye mırıldandım sesim boğuk, adeta nefesimin bile ona aitmişçesine çıktı. “Bu... bu neydi?” İçimde bir kasırga kopuyordu öfke, şaşkınlık ve bastırmaya çalıştığım ama her damarıma yayılan elektrik kadar keskin bir arzu.
“İşte bu!” diye bağırdı
