Üzerimi giyinip yola çıktığımız zaman ne o ne de ben bir tek kelime bile etmeden yolculuk etmeye başladık.
Bu olanlar üzerine düşünmek bile korkunç ama olanlar oldu artık. Buna yapacak bir şey yok. Konuşmak istemedim. Aramızdaki bu soğuk sessizlik, kızgın bir sesten daha iyi. Buna karar vermiştim... Zaten gittiğim zaman oldukça büyük bir kargaşanın içinde bulacağım kendimi. Bunları düşünürken uyuyup kalmışım. Telefonum hala o ara kapalıydı. Açıp da ne diyecektim zaten? Konuşacak bir şey yoktu. Özellikle de fotoğrafı gördülerse... O zaman diyecek bir şey kesinlikle yoktu.
Gözlerimi açmaya başladığım zaman hala yolda olduğumuzu gördüm. Gün yavaşça kararmaya başlamış ve gün çok güzel bir şekilde batıyor...
Soluma doğru döndüm ve uykulu gözlerle Yağız'a baktım. Arabayı sürerken benim uyandı
