Dedemin kucağında ellerimi yana bıraktım,sanırım ben gerçekten uğursuzdum.
Tam mutluyum derken bunları yaşamak ruhuma onarılmaz yaralar açmıştı.
Herşeyinden vazgeçmek istedim.
Bu duyguyu ikinci kez hissediyordum,birincisi bayraktara satıldığımdaydı,ama unutmuştum yeniden yaşamak bitirmiş gibi hissetmekten kendimi alamıyordum.
Hastaneye ulaştığımızda sedyede yatarken doktorun soruları kulağımda uyuştu oluşturuyordu.
Başımda ki kalabalıktan seçtiğim bir kaç kelime insanları korkuttuğu idrak etmeme neden oldu.
Doktor “nefessiz kalması beyin hücrelerine zarar vermiş olabilir mi?cevap alamıyoruz hastadan”demesiyle elinin üstüne elimi koyup “iyiyim”dedim.
Acil müdahale odasında vücudumda ki izleri kontrol edip sağlık durumumu takip ediyorlardı.
Dışarda tekrar bir kargaşa sesi geldi.
Aci
