Rengarenk bindallılar arasında gezerken sanki bambaşka bir evrende gibi hissediyordum kendimi. İnsanın galiba tek prenses olduğu anlar, düğününe aitti.
Ve eğer, Yusuf yerine başka bir adamla evlenseydim bu şekilde belki de bana düğün yapmayacaktı ve beni prenses olmaktan mahrum bırakacaktı...
Beni prenses yapan bu adama fazlasıyla minnet borcum oluşmaya başladı. Belki bir gün onu gerçekten kocam olarak sevebilirdim. Zaman alacak olsa da, artık kendime bu yola sokmaya karar verdim. Bu saatten sonra hiçbir şeyden dönülmezdi değil mi? Hele ki benim için bu kadar fedakarlık yapmış bir adama yüzü bırakmak zaten bana yakışmazdı.
“Allah’ım güzel şeyler var burada ya? Ben ne zaman evleneceğim? Niye beni kimse istemeye gelmiyor? Allah için şunu bilmem bunların içine girmek istiyorum bir an ön
