Yusuf’un annesinin feryadı, geceyi bıçak gibi kesip geçti. Kadıncağız dizlerini döverek oğlunun o kan revan içindeki haline doğru atılırken, ortalık bir anda cehennem yerine dönmüştü. Araba farlarının çiğ ışığı altında her şey o kadar korkunç, o kadar gerçekti ki zihnim uyuşmuş, bedenim iflas etmişti.
Yusuf, annesinin feryatlarına rağmen ona doğru uzanan elleri nazikçe ama kesin bir tavırla geri itti. Göğsü körük gibi inip kalkıyor, patlamış dikişlerinden sızan sıcak kan, gömleğini tamamen kızıla boyayarak kemerinden aşağı süzülüyordu. Kararlı bir şekilde, o yıkılmaz dağ gibi heybetiyle ayakta durmaya, Halil abimin namlusuna karşı bana siper olmaya çalıştı. Ancak bedeni, ruhunun o devasa gücüne daha fazla ayak uyduramadı. Bacakları titredi ve o geniş omuzları bir anlığına öne doğru sendel
