Babamın ağzından çıkan o ölüm emri kalbime saplandığında, zaman benim için tamamen durdu. Toprağın üzerinde dizlerimin bağının çözüldüğü o çaresiz noktada, ruhumun bedenimden çekilip gittiğini hissediyordum. Kendi babam... Beni koruması, bana kol kanat germesi gereken adam, gözünü bile kırpmadan, sesinde zerre kadar titreme olmadan “Kafasına sıkarım” demişti.
Bu vahşet karşısında ilk tepki kendi babamdan değil, Yusuf’un babası Seyit amcadan geldi. Seyit amcanın yüzündeki şok, yerini büyük bir öfkeye bıraktı. Gözleri yuvalarından fırlayacak gibiydi.
“Ne dersin sen ağam!” diye gürledi Seyit amca. Sesi, yankılandığı kerpiç duvarları sarsacak kadar heybetliydi. Bir adım öne atılıp babamın yüzüne doğru bağırdı.
“Dediğini kulağın duyar mı senin! Kendi evladından, kendi canından bahsediyorsun!
