Duyduklarım karşısında ne yapacağımı bilemedim. Hatta yanlış mı duydum diye defalarca kez kendi zihnimde cümleyi tekrar ettim.
Kan bedeli. Eş olarak.
Yerde, dizlerimin üzerinde öylece kalakalmıştım. Zihnim kelimeleri algılıyor ama kalbim bu yeni gerçeği kabullenmekte zorlanıyordu. Kurtulmuştum... Kafama sıkılacak o kurşundan, Bedirhan’ın o iğrenç yatağından, amcamın bitmek bilmeyen zulmünden kurtulmuştum ama şimdi, hayatım yepyeni ve bilinmez bir zincirle Yusuf’un kanayan göğsüne mühürlenmişti. O da yetmezmiş gibi sebdiğimden de olmuştum. Ne oluyordu böyle? Ne yaşıyordum ben? Sevdiğim adamı ölesiye döven adam, abi gibi gördüğüm adam, beni kendine eş istiyordu! Kan bedeli olarak hem de.
Babam Reşit Ağa’nın yüzündeki o sarsılmaz, gaddar ifade tuzla buz olmuştu. Gözleri önce elinde silahla
