Sabah, malikânenin koridorlarına soğuk bir rüzgâr gibi yayılan ağır bir sessizlik vardı. Sanki herkes nefesini tutmuş, görünmeyen bir şeyin gerçekleşmesini bekliyordu. Geceden kalan gerilim hâlâ havada asılıydı.
Selin, yatağında uyanalı bir saatten fazla olmuştu ama doğrulup kalkmak istemiyordu. Yorganın altındaki sıcaklık, soğuk gerçeklerden daha güvenli geliyordu. Ama gözlerini kapattığında bile o geceyi, iki gün önceki geceyi; bahçeden gelen çatışma seslerini, o adamın sorguda haykırdığı “Kenan” ismini duyar gibiydi.
Dün gece yarısına doğru, perdeden bakıp gördüğü o siyah aracı unutamıyordu. Sessizce çıkmıştı bahçeden, farları bile kapalıydı. Aracın içinde kim olduğunu görememişti ama içinde hissettiği bir şey vardı: Bu gidişin habersiz olmadığını biliyordu.
Baran’ın haberi olmadan b
