SAHRA
Hatasını anlar yine eskisi gibi kanatlarının arasına alır bize konuşmak iyi gelir sandım yanılmışım. Kabuk tutmayan yaram kanar durur yüreğim bir işe yaramaz bundan sonra nafile. Üzerime lanetini bırakıp gitti akıttığım yaşlarım değmezmiş harcanan tükenmiş yıllarıma hesap vermedi. Yaramı kim saracak? Yasımı kim tutacak? Kim yaşadığım acıları söküp atacak? Hesap vermeden benden öylece ne var yok çekip aldı. Hiç bir şey olmamış hayatına devam ederken çıkmazın içinde tıkılıp kaldım. Karanlığa çöken yalnızlığımda penceremin altında bekleyen adam dinmeyen yaşlarıma kayıtsız kalmadı. Babam dediğim adamın yapamadığını el adamının esirgemediği kolları onun görevini üstlendi. Tek kelime kurmadan acımı hafifletmek için çırpınırken o başkasının kollarında şefkat aramamı reva gördü……
Sabahın
