Duraksadım. Bu hayatta affedemeyeceğim tek şeyi affetmiştim. Güvenim de inancım da bir sarsıntıya bakardı aslında tuzla buz olmak için ama konu sevdiğim adam olunca sadece sarsılmış, duvarların üzerinde çatlaklar oluşmuştu ama yıkılmamıştı. Ne garipti. Sevginin varlığından bir haber ben, kırmızı çizgiler çizmiştim kendime. Şimdi hepsini bir bir yine ben siliyordum. Bir adam için değil, sevdiğim adam için.
Soruyu yanıtsız bırakarak arabaya bindim. Az önceki sorudan cesaret alan birkaç muhabir daha bana ve Yekta’ya o soruya benzer sorular yöneltti. Kapım kapanıp Yekta onlara döndüğünde ise ortam bir anda sessizleşti. Kimseyi umursamadan sürücü koltuğuna geçti ve arabayı çalıştırdı.
Üst üste patlayan flaşlar arasından sıyrılıp otoyola çıktık. Araba asfalt yolda ilerlerken ikimiz de sessizdi
