"Gidelim," dedim daha fazla öyle durursak hareketlerimi dizginleyemeyeceğimi bildiğimden. "Zil çalar birazdan."
Başını sallayarak kalktı ve elini uzattı kalkmam için. Uzattığı elini tutarken soğukluğumuz birbirine karışmıştı. Bir kitabın içinde olsaydık iki kişiden birinin eli kesinlikle soğuk veya sıcak olurdu ama bizim ellerimiz yüreklerimiz gibi soğuktu.
Yemeğimizin çöpünü alıp rüzgârdan kapanmış kapıya söverek okulun etrafından dolanmaya başladık. Ön bahçeye giden yol komple ağaç olduğundan saçlarıma karışan yaprak ve kuru dal parçalarına engel olamamıştım. Sonbahar beş dakika içinde saçlarıma karışmış ve ağaçlar sayemde çıplak kalarak kışa kavuşmuştu anlayacağınız.
"Ya of! Hep yaprak oldum ya! Bu ne biçim orman?"
Söylene söylene dallardan kaçınırken alnımı çarpmak üzere olduğum ağ
