Mutfakta, önlüğümü takmış, karşımdaki malzemelere dalgın dalgın bakarken buldum kendimi. Sabahtan beri sakarlıkta başıma gelmeyen kalmamıştı umarım bu sefer amacıma ulaşabilirdim. Un, şeker, yumurta, kakao… Her şey önümde hazırdı. Kek yapmaya karar vermiştim ama bu sadece bir tatlı hazırlığı değildi. Sanki her malzemenin içine, içimde biriken minnettarlığı ve Tunahan’a olan özel hislerimi de katıyordum. Onun benim için yaptıklarını düşününce, içimde tarifi zor bir sıcaklık oluşuyordu. Minnet, evet, ama başka bir şeyler daha… Derinlerde bir yerde, kendime bile itiraf etmek istemediğim bir duygu vardı.
Tunahan hayatımda gördüğüm en nazik adamdı; zor zamanlarımda yanımda olmuş, beni korumuş, yeniden hayata tutunmam için elinden geleni yapmıştı. Şimdi bir teşekkür olarak onun için bir şeyler
