Amcasının sorusu masadaki tüm konuşmaları susturmuştu. Herkes, Tunahan’ın ağzından çıkacak tek bir kelimeye kilitlenmişti. Kalbim göğsümde hızla çarpıyor, nefes almayı bile unutmuş gibi, onun vereceği cevabı bekliyordum. "Esma’yı gerçekten seviyor musun?" demişti. Bu sorunun aramızda asılı kaldığı o saniyeler bana bir ömür gibi geldi.
Tunahan gözlerini benden ayırarak masadakilere döndü ve derin bir nefes aldı. Sonra, sanki içindeki tüm tereddütleri bir kenara bırakıyormuş gibi kararlı bir sesle, "Evet, seviyorum," dedi.
Bu söz kulaklarımda yankılanırken, sanki etrafımdaki her şey bulanıklaştı. Kalbim bir an duracak gibi oldu, sonra deli gibi hızla atmaya başladı. "Seviyorum" demişti… Tunahan "seviyorum" demişti. Midemde hafif bir kıpırtı hissettim, ama o kıpırtı yerini hızla büyüyen bir
