“Sevgilim,” diye sesleniyordum mutfağa doğru. Gözlerimi yaramaz ifademi katlandırmak istercesine kısmıştım. Yüzüme değen bakışı da gayet hissediyordum ama gözlerimi ekrandan ayırmıyordum.
Kendim gibi bir çocuğu karşımda görsem onunla pek de oralı olmazdım herhalde. İnsanı taklit etmeye, bunu çok ince bir yerden yapmaya elverişli bir çocuğa bulaşmayı doğru bulmuyorum. Neticede ben, annesinin bile taklidini yapmaktan çekinmeyecek kadar şımarık ve bilmişliğiyle insanları şoka uğratan bir çocuktum. Özgü Üstün’ün kocasına nasıl sesleneceğini şaşırdığı dönemlerden birindeydik. Açıkçası benim keyfim bayağı yerindeydi. Babam mutfakta yemek hazırlıyordu, annem oyununa çalışıyordu ve ben onları kendi haline bırakmayı reddederek salonda animasyon filmi seyrediyordum. Balerinlerle ilgili bir animasyo
