Sınavı geçtim… Hem de beklediğimden çok daha yüksek bir puanla. Artık okula başladım. Hayatım, yavaş yavaş bir düzene oturmaya başladı sanki. Ama asıl sürpriz, hiç tahmin etmediğim bir şey oldu: Metehan abiyle birlikte yaşamaya başladık.
Lojmandan çıkıp, bize küçük ama sıcacık bir ev tuttu. İki artı bir, okula yakın… Hem de onun eski mahallesine de birkaç sokak mesafede. Yani yabancı değiliz artık bu sokaklara, bu duvarlara.
Evin eşyalarını yerleştirirken bir an durup düşündüm… Sadece bir şey canımı sıktı: Selin. Evden taşınırken, ona nasıl ulaşacağım diye içim burkuldu. Çünkü elimde ondan kalan tek bir şey bile yoktu, ne bir adres, ne bir telefon numarası…
Ama Metehan abi, yine her zamanki gibi düşünceliydi. Bizden sonra yurtta kalacak olanlara durumu anlatmış.
“Eğer Selin ararsa,” de
