Eve döndüğümüzde, Metehan abinin bana söyledikleri yüreğime bir mühür gibi kazındı. Birinin kardeşi olmak… Gerçekten birinin “kardeşi” olmak… İçinde tarifsiz bir sıcaklık taşıyormuş. Öyle sahici, öyle güven veren bir his ki... Belki ilk defa kalbim, bir yere ait olduğunu hissetti. Belki de ilk defa biri beni “kardeşi” gibi gördü, hissettirdi, söyledi.
Eve vardığımızda gece yarısını çoktan geçmişti. Ama gecenin o sessizliği bile, içimdeki huzura denk değildi. İçimde bir yer, sanki yıllardır beklediği şeyi bulmuş gibi sakince duruyordu. Bir aileye ait olmanın nasıl bir şey olduğunu ilk defa o gece anladım.
Metehan abinin arkadaşları da tıpkı onun gibi. Asker dedikleri hep böyle mi olur? Uzun boylu, yapılı, sert bakışlı… Ama o dış kabuklarının içinde, bir o kadar da yumuşak, saygılı, güveni
