2 ay sonra
Kendimi sokağa atmış, ellerim ceplerimde hüngür hüngür ağlayarak yürüyordum. O kadar çok yürüdüm ki , o kadar çok koştum ki... Bacaklarımın dermanı yoktu. Bacaklarım beni taşıyamaz hale gelene kadar yürüdüm en sonunda pes ettim ve yere çöktüm. Öyle bir ağlamaydı ki bu yılların içimde tuttukları sanki avaz avaz baĝırıyor inliyordum.
" yeteerrrrr yeterrrrrrr , dayanamıyorumm artık kaldıramıyorummmm " ağlamaktan gözümde yaş kalmamış sadece hıçkırıklarımla baş başa kalmıştım.
" Olmuyorr olmuyoorrr olduramıyorummm yeterrrr dayanacak gücüm kalmadı " diye ses tellerim koparcasına bağırıyor , saçlarımı yoluyordum.
" Ben insanlara ne yaptım, benim yaşamımı elimden aldılar. "
Yüksek bir dağın ucuna çıkmış kollarımı açmış bir şekilde tanrının canımı almasını bekliyordum. Öleyim ve
