Elimde kağıt kalem ne yazacağımı bilmeden öylece masa başına oturmuş düşünüyordum. Sahiya ne yapacaktım. Oladum olası vedaları hiç sevmez , sadece sessizce gitmek isterdim, yolumu kaybettirmek. Fakat bunu yapma gibi bir şansım yoktu , ama konuşmaya yüzümde yoktu. Bunun için bir mektup yazmaya karar verdim. Belkide çok klişe gelecekti. Ama buna mecburdum, işler Bekir için daha kötüye gitmeden , benim ondan gitmem gerekiyordu , yine yeniden. Bunun onun için çok sarsıcı olduğunun farkındaydım fakat artık dayanılmaz bir hâl almıştı. Bu yüzden hayatıms uzunca yıllar kimseyi alamamış , hep terk edilme yalnız kalma korkumdan dolayı zor günler yaşamıştım. Masanın başında kalem oynatmaya çalışırken ne kadar zorlandığımı fark ettim. Duygularımı anlatacak ne bir cümle ne de bir kelime, ifadem vardı.
