Birçok kez, başkalarıyla kurduğum ilişkilerde de aynı duyguyu hissettim: Sevilmeye, kabul edilmeye layık olmadığım hissini. İnsanlar, yanımda olduklarında sanki birer yansıma gibiydiler; ama derinlerde, aslında kimseyle gerçek bir bağım yoktu. O yüzden, yalnızlık ve sevgisizlik duygusu içimde büyüdü. Her yeni tanışma, her yeni umut, içimdeki yarayı daha da derinleştiriyordu.
Yara, ne zaman bir kırılganlık anımda ortaya çıksa, içimdeki boşluk daha da genişliyor, ruhumda bir karanlık gölge gibi dolanıyordu. Her acıyla birlikte, içimdeki sevgi açlığını daha çok hissediyordum. Kimse beni tam ve bütün bir şekilde göremiyordu; belki de ben de kendimi bu şekilde sunmaktan korkuyordum. O yüzden, bu yaradan bir türlü kurtulamıyordum. Her seferinde, bir çıkış yolu ararken, karşımda yine aynı duvar
