Okulun inşaatı bitmek üzereydi. Aras, binanın tepesine son kiremiti koyarken ufka baktı. Tam on yıl olmuştu. On yıl önce Londra’da başlayan o kaçış, bu küçük iskelede son bulmuştu. O sırada limana büyük bir tekne yanaştı. Bu, adaya nadiren gelen ziyaretçilerden biriydi. Tekneden inen şık giyimli bir adam, elindeki çantayla Aras’ın yanına geldi.
Adam, uluslararası bir mimarlık ödülünün temsilcisiydi. Aras’ın tasarladığı bu küçük okul binası, "Sürdürülebilir ve İnsancıl Mimarlık" dalında ödüle layık görülmüştü. Aras şaşkındı. O, bu okulu bir ödül için değil, bir borç ödemek için yapmıştı. "Bay Karahan," dedi adam, "dünya sizin gökdelenlerinizi konuşuyordu ama bu küçük taş bina, ruhunuzun ne kadar büyük olduğunu gösteriyor."
Aras ödülü kabul etmedi. "Bu binanın mimarı ben değilim," dedi Ara
