Hydra Adası’nda vakit, dünyanın geri kalanından farklı bir ritimle akardı. Burada güneş, sadece bir günü başlatmak için değil; kayalıkların arasındaki her bir çatlağı, denizin her bir kıvrımını ve insan ruhunun en kuytu köşelerini aydınlatmak için doğar, her ışık hüzmesi bir günahı siler ya da bir umudu yeşertirdi. Aras ve Elif için bu ada, artık sadece bir sığınak değil; on yıllık bir yangının, binlerce yalanın ve onlarca ölümün ardından küllerinden doğdukları kutsal bir mabet, bir yeniden doğuş coğrafyasıydı. İstanbul’un o beton kuleleri, kan kokan vasiyetnameleri ve babaların birbirine miras bıraktığı o kadim nefret, bu masmavi suların çok ötesinde, sanki başka bir hayata, başka bir karanlık evrene aitmiş gibi geride kalmıştı.
I. PERDE: ŞAFAĞIN İLK IŞIKLARI VE RUHUN SESSİZ AYİNİ
Aras,
