İstanbul’un devasa cam kulelerinin arasında, güneş bir kor parçası gibi yükselirken Soykan Holding’in 44. katında zaman sanki asılı kalmıştı. Elif, titreyen elleriyle babası Osman Bey’in yüzüne dokundu. Sekiz yıl boyunca bir mezar taşının başında döktüğü gözyaşları, şimdi yaşayan bir insanın sıcak tenine çarpıyordu. Babası yaşıyordu. Cem, her zamanki o korkunç ama dâhice stratejisiyle, Elif’i diz çöktürmek için ölümün bile sahtesini kurgulamıştı.
"Bunca yıl..." diye inledi Elif, hıçkırıklarının arasında. "Bunca yıl bir ölüyle konuştum ben baba. Cem senin öldüğünü söylediğinde ruhumun yarısı yok oldu sanmıştım."
Osman Bey, kızının saçlarını okşarken gözlerindeki keder bir nehir gibi taştı. "Cem seni sevmiyordu Elif, o seni bir ibadet gibi görüyordu. Ve bir tanrı gibi, hayatını kontrol etm
