Hydra Adası’nda zaman, sanki bir kum saatinin içindeki altın tozları gibi yavaş akar. Sabahın ilk ışıkları zeytin ağaçlarının arasından süzülüp taş evin verandasına düştüğünde, Elif elinde soğumuş bir fincan kahveyle ufka bakıyordu. İstanbul’daki yangının, Cem’in ölümünün ve o karanlık vasiyetin üzerinden aylar geçmişti. Ama bazı yaralar vardır ki, kabuk bağlasa bile altındaki sızı hiç dinmez. Elif için o sızı, babasının bir katil olduğu gerçeğiydi.
Aras, arkadan gelip ellerini Elif’in omuzlarına koydu. Onun ne düşündüğünü bakışlarından anlıyordu. "Hâlâ o geceyi mi düşünüyorsun?" dedi, sesi denizin dinginliğiyle yarışarak.
"Geceyi değil Aras, o defterde yazanları," diye fısıldadı Elif. "Babamın senin babana yaptıklarını... Bizim bu masmavi huzurumuzun altında o kadar çok kan var ki, baze
