Hydra Adası’nda zaman, İstanbul’un o hırslı, gürültülü ve insanı tüketen çarklarından bağımsız işlerdi. Burada bir günün bittiğini güneşin batışından değil, zeytinliklerden gelen o kekik kokulu esintinin serinlemesinden anlardınız. Aras için bu serinlik, on yıllık bir ateşin ardından gelen en büyük şifaydı. Artık ne kaçacak bir istasyon kalmıştı ne de saklanacak bir isim. Aras ve Elif, on yıl sonra ilk kez kendi isimlerinin ağırlığını değil, hafifliğini taşıyorlardı.
Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Aras, limanın hemen bitişiğindeki o küçük taş atölyeye girdi. Burası, adanın yerel dokusuna uygun mimari projeler ürettiği, içinde sadece bir masa, birkaç eskiz kâğıdı ve bolca ışık barındıran mütevazı krallığıydı. Elinde, dün gece bitirdiği okul projesinin maketi vardı. Bu maket, Soykanların
