Aras hiçbir şey söylemedi.
Ne bir açıklama, ne bir veda cümlesi…
Sadece ceketini aldı.
Liya bunu fark ettiğinde, adam çoktan salona geçmişti. Ayak sesleri aceleci değildi; tam tersine, fazla sakindi. Bu sakinlik Liya’nın içini daha çok sıktı.
“Aras?” dedi arkasından.
Durmadı.
Kapının yanında ayakkabılarını giyerken Liya koridora çıktı. Kalbi göğsünü dövüyordu ama sesi titremesin diye kendini zorladı.
“Bir şey söylemeyecek misin?” dedi.
Aras başını kaldırmadı. Bağcıkları bağlarken yüzü sertti. Sanki biraz önce konuşulan hiçbir şey olmamış gibiydi. Sanki o fırtınanın ortasında yalnızca Liya kalmıştı.
Kapıyı açtı.
İşte o an Liya’nın içindeki korku kelimelere dönüştü. “Beni böyle bırakma,” dedi. Farkında olmadan.
Aras’ın eli kapının kolunda durdu. Bir saniye. Belki iki. Liya nefesin
