Gökyüzü derin bir karanlıkla buluşmuştu ve beynimdeki o bağıran sesler artmaya devam edince kendimi biraz daha işe verdim.
Gözlerimin içi acıyla ve aynı zamanda uyku hasretiyle yanarken -hiç alışık olmadığım- sade filtre kahveden bir yudum aldım. Masanın dörtte üçlük kısmı kağıtlarla çevrelenmiş haldeydi. Bu durumla başa çıkmak için çalışmak gerekiyordu, çalışmak için de ayakta durmak gerekiyordu.
Saat neredeyse dokuz buçuk olmuştu bile. Okumayı ve yazmayı çok seven birisi oluyor olmak gerçekten de yirmi dört saatinizi bu olaya vermek olmuyordu. Gözlerim bir şeyleri okuyup irdelemekten yorulmuş, parmaklarım yazı yazmaktan pelte düşmüş halde ve kulaklarım artık net bir gelişme duyamamaktan kriz geçirme eşiğine geçmişti. Umutlarım solmamıştı, sadece çok yakındı.
"İyi bir şeyler var mı?"di
