Bir kuş gibiydim; içine hapsedildiğim altın parmaklıkların aslında beni esarete mahkum eden bir kafes olduğunu kanatlarımı açıp özgürlüğe uçmak istediğimde anlamıştım ve tam da o anda esaretin kılıcı bilincimi ikiye yarıvermişti.
Kulaklarım maçın çekişmeli, gürültülü seslerine mahkum kalırken, gözlerim hiç istemediğim bir görüntü karşısında tabiri caizse resmen kanıyordu. New York'a uçtuğunda şehrin sınırından geçti zaman her şeyin biteceğini söylemiş büyük bir ağırlıkla vezirimi devirmiştim ama o tüm olabilecek durumlarla rağmen yerinden kımıldamadan piyonlarını devreye sokmuştu. Alessa, Hazen'in çaprazında oturuyordu, fakat Arman benim tam karşıma denk gelmişti. Bakmak istemememe rağmen gözlerim arada sırada ona kaydı.
Bugün siyah kumaş pantolon, bedenine yapışan beyaz gömlek, kalın ce
