BÖLÜM 62
Annem kapıyı açtığında somurtkan ve sırılsıklam bir şekilde içeri girdim. Önce nabız yoklar gibi anneme baktım. Hala tek parça olduğuma göre Asaf'ı görmemişti. Asaf, annemin çıktığı balkonun altında kaldığı için onu görmemesi normaldi. Zaten suyu yer yemez onu ittiğim için çocuk beş metre geri uçmuştu. O saatten sonra görme ihtimali sıfırdı. Annem ellerini beline yerleştirip sinirle bana baktı. "Napıyordun kız sen orada? Sormadan etmeden çıkıyorsun evden. Masal'la buluşacakmış. Evin arkasında mı buluşuyorsunuz siz?!" "Halay çekiyordum anne şu halime bak ya! En sevdiğim tulumumu mahvettin. Bir de soğuk su döküyorsun başımdan aşağı! ALS hastalığına meydan mı okuyorsun napıyorsun? Eğer öyleyse suyu kendi kafandan aşağı dökeceksin, benim kafamdan aşağı değil. Of bunlar ne büyük acılar ya! Od
- Yazar
