BÖLÜM 48
Asafla üç gündür konuşmuyorduk. Konuşmayı geçtim yazışmıyorduk bile. Bir saat geç yazsam çıldıran çocuk bana üç gündür yazmıyordu! Engeli de kaldırmamıştı. Artistliği kimeyse pabucumun artisti. Tamam oda kendine göre haklı olabilirdi. O kadar şey demesine rağmen onu orada bırakıp gitmiştim ama bende haklıydım. Üç aydır yalnızca mesajlardan tanıdığım çocuğun sevgisine ne kadar güvenebilirdim ki? Bi anda karşıma çıkması da beklenmedik bir şeydi benim için. Tamam onu yüzyüze gördüğüm de özellike bana bakarken parlayan mavi gözlerini gördüğümde beni sevdiğine ikna olmuştum ama bu bana söylediği yalanları gizlemiyordu ki daha bilmediğim tonla şey vardı. Yalnız kalıp düşünmeliydim. Hayatım da ilk defa mantıklı bir şey yaparak düşünmeliydim ki son üç gündür de bunu fazlasıyla yapmıştım. "Yeter
- Yazar
