BÖLÜM 47
Otururken aklıma gelen şeyle hırsla ona döndüm. "Beni engelledin!" Gülümsedi. "Bu zamana kadar engellediklerine say gülüw." Gözlerimi kısıp ona suikast planları yapıyormuşum gibi baktım. Ama mavi gözleri o kadar derin bakıyordu ki daha fazla dayanamadan çektim gözlerimi. Sarıldıktan sonra -daha doğrusu o bana zorla sarıldıktan sonra- bekleme salonuna beraber geçmiştik ve yaklaşık 10 dakikadır sessizce oturuyorduk. İkimizde şoku hala atlatamamıştık. Özellikle ben. Şaşkınlıktan üzüntümü bile unutmuştum. Göz yaşımı silmeye yeltendiğinde kendimi geri çekip kurumaya yüz tutmuş yaşlarımı kendim silmiştim. İlk görüşmemizde beni ağlarken görmesini istemezdim. Sonuçta ağlak bir kız değildim ve bu odun kişiliğime bir hakaretti. Şaka maka üç aydır konuştuğum çocuğun yüzünü ilk defa görüyordum! Ve
- Yazar
