BÖLÜM 46
Malum konuşmanın üstünden iki gün geçmişti ve bu süre zarfında ne bir mesaj atmış, ne de aramıştı. Engeli bile kaldırmamıştı! Kaldırsaydı en azından sövme bahanesiyle yazardım. Ama oda yoktu. Annemin sesini bastırmak istercesine valizi merdivenlere vura vura indirdim. Montumu giyip, şapkamı taktım ve hazır bir şekilde beklemeye başladım. Bugün pazar olduğu için hepsi evdeydi ve havaalanına kadar bana eşlik edeceklerdi. Bu düşünceli tutumları gözlerimi yaşartacak (!) türdendi. Işıl bir köşeye oturmuş şuan bana yavru köpek bakışları atıyordu. Gitmeme üzülenin o olacağını düşünmezdim ama tablo bundan ibaretti. Babam fazla yorum yapmıyordu ama içten içe onun da bana kızdığını biliyordum. Sadece annem gibi çeneye vurmuyordu. Gitmeyi kabullenmeme rağmen annemin hala susmayışını anlamıyordum.
- Yazar
