Belçim birkaç gün sonra evin geriliminden kaçmak için Büşralara gitti. Kapıda onu Büşra’ya tıpatıp benzeyen annesi Ayla Hanım karşıladı. Kadın kızı gibi kızıl olan saçlarını başının tepesinde sıkı bir atkuyruğu yapmıştı. Beyaz teninde saçının renginde minik çiller vardı. Çok tatlı birine benziyordu. Akşam yemeğine geldiklerinde bunu fark edememişti Belçim.
“Hoş geldin canım, buyur içeri geç.”
Genç kız kibarca gülümseyerek evin salonuna doğru yürüdü. Nevzat Bey’i görünce “Merhaba,” dedi ve çekinikliğini üzerinden atamadan Büşra salona damladı.
Nevzat Bey de “Merhaba, Belçim. Hoş geldin,” dediğinde Büşra dayanamayarak hemen arkadaşını üst kata odasına sürüklemeye başladı.
Merdivenleri çıkarken sessizce “Nasılsın? Nasıl gidiyor? Bir gelişme var mı?” diye sormayı da ihmal etmiyordu.
