Meriç ofisin içindeki camdan dışarıda uzanıp giden trafiği izliyordu. Üzerinde hüküm süren bütün o hislerin deli gibi kurbanı olmuştu. Henüz yaşattıklarının bilincinde değildi. Çevresindeki herkesin yatıştırmalarına rağmen içindeki korku bir girdap gibi büyüyordu. O karanlık delik hızla onu içine çekiyordu. Belçim’in hatırlama ihtimali bile nefessiz kalmasına neden oluyordu. Bir adam için anıları, öteki adam için bedeni değerli olan bir kızdı Belçim.
Eliyle sarı saçlarını alnının gerisine doğru çekiştirip ofladı. Nefesini dışarı vurup ellerini ceplerine koydu. Dışarıdaki karmaşanın sesi camların arkasından boğuk bir ses olarak doluyordu kulağına ama hiçbirini duymuyordu Meriç. O kalbinin sesine sağır olmuş bir adamdı. Öfkesinin, hıncının, bencilliğinin sesiydi duymak istediği.
Cebindek
