Geçmişten...
Belçim buluşmayacaklarını bildiği halde dershaneden çıkınca yine de kendini sahil kenarında, banklarının yakınlarında buldu. İkisinin de yoğunluğu vardı… Yiğit mini bir terfi bile almış kendi projesine atanmıştı. Bu yüzden gittikçe uzun aralıklarla buluşmaya başlamışlardı. Her ne olursa olsun son bir kez bankın yanından geçmeden eve gidemez olmuştu. Sanki bir daha göremeyecekmiş gibi uzun uzun banka bakıp eve gidiyordu bazen. Sadece durup izlemek orada yaşadığı anılarla sarmalanmak ruhunu onarıyordu. Milyonlarca anı uzaktan izlediği bankın üzerinde canlanıyor ona kısacık sürede adama nasıl bağlandığını gösteriyordu sürekli… Akşama doğru yüzünde hoş bir gülümsemeyle yine aynı hislerle bankın yakınlarından geçerken onu gördü. Gelmeyeceğini bildiği için şaşırdı. Demek o da kendi
