Günler yağmurdaki suluboya resimler gibi birbirine karıştı, renkler bulanıklaşıp akıp gitti. Kiara kalın ayı postunun üstünde hareketsiz yatıyordu, nefesi o kadar sığ ve zayıftı ki şifacılar hala yaşadığından emin olmak için kulaklarını göğsüne yapıştırmak, o hafif titreşimi yakalamak zorunda kalıyordu. Salonun dışında dünya kendi ritmini sürdürüyor, vadiden yükselen sabah sisleri yavaşça dağılıyor, ağıllardaki keçiler huzursuzca meleşiyor, çocuklar ahşap evler arasında neşeli çığlıklarla birbirini kovalıyordu. Ama içeride, o loş ve ağır havada, zaman tamamen durmuştu – sanki Kiara’nın ruhu öteki tarafa gittiğinden beri hayat da nefesini tutmuştu.
Elias başucundan ayrılmayı reddediyordu, inatla ve sessiz bir kararlılıkla. Sıkışmış toprak zeminde bağdaş kurmuş oturuyor, sırtı kaba yontulmu
