Şirketin koridorlarında yankılanan sessizlik adımlarımı daha da ağırlaştırıyordu. Herkes çoktan gitmiş, bina neredeyse boşalmıştı. Bu saatte hâlâ burada olmamın Demirkan’ın bir kararı olması içimdeki gerginliği ikiye katlıyordu. Derin bir nefes alarak adımlarımı hızlandırdım ve toplantı odasının kapısına ulaştım.
Kapıyı aralayarak içeri girdiğimde Demirkan’ı masanın başında, derin bir şekilde dosyalara gömülmüş halde buldum. Gözleri, önündeki evraklardan bir an olsun ayrılmamıştı. Toplantının gündemini ya da benden tam olarak ne beklediğini anlamaya çalışırken, onu izlemeye devam ettim. Bu saatte hâlâ burada oturması işine olan düşkünlüğünü kanıtlıyordu belki de.
Demirkan gözlerini kısarak önündeki sayfalara bakıyor, kaşlarını hafifçe çatıyordu. Her zamanki gibi ciddiyetini ve sertliğini
