Hastaneden çıkarken hava ne kadar temiz olursa olsun ciğerlerim bir türlü dolmuyordu. Göğsümde görünmez bir ağırlık, beni yere bastıran bir kaya vardı sanki. Kabus bitmişti, evet. Ama geride bıraktığı hasarı nasıl tamir edeceğimi bilmiyordum. Sanki bir okyanusun ortasında batmakta olan bir geminin enkazına tutunmuş, dalgaların arasında boğuluyordum. Nefes almak bile bir mücadeleydi.
Daha 17 yaşımdayken tanıştığım, bir zamanlar “hayatımı birleştirecek kişi” sandığım o canavar, 22 yaşıma geldiğimde bile yakamı bırakmamıştı. Ruhuma kazıdığı yaralar öyle derindi ki bu izlerle yaşamayı öğrenmek zorunda kalacağımı biliyordum. Ömür boyu… Bu gerçeğin ağırlığı omuzlarımı daha da çökertiyordu.
"Dora, dayanıklısın. Bunları atlatabilirsin. Sen her zaman güçlü oldun." Kendimi böyle avutmaktan başka ç
