Ekim ayıydı. Sonbahar, Urfa'nın uçsuz bucaksız bozkırlarını adeta bir ressamın tuvaline dönüştürmüştü. Ova, sarının, kızılın, turuncunun binbir tonuyla boyanmış, ağaçlar yapraklarını dökmeye başlamış, rüzgâr her esişinde kurumuş yaprakları savurup duruyordu. Geceler iyiden iyiye soğumuş, sabahları topraktan tüten buğu, köyün üzerine ince bir örtü gibi seriliyordu. Bozatlı köyünde hayat her zamanki gibi normal akışında devam ediyordu. Kadınlar sabah erkenden kalkıp hayvanlarını sağıyor, erkekler tarlalarına gidiyor, çocuklar okullarına koşuyordu. Sıradan bir sonbahar sabahıydı işte, tıpkı geçen yılki gibi, tıpkı önceki yıllar gibi. Ta ki bir sabah, kötü bir haber köyün dört bir yanına yayılana kadar.
Fadime nine hastalanmıştı. Köyün en yaşlı ebelerinden biriydi, belki de en bilgesi. Yıllar
