SEVDA ŞAKAYA GELMEZ

ÖZKAN AİLESİ: ELFİDA: 25 yaşında Annesi Sıdıka:43 Babası Salih : 50 Amcası Sinan: 52 Yengesi Rabia : 45 Kuzenleri Halil: 28 ve Hatice : 24 ............... SARUHAN AİLESİ: YUSUF : 28 yaşında Kardeşi Enes : 26 yaşında Annesi Züleyha : 48 yaşında Babası: Süleyman 50 yaşında ........................... ELFİDA 'dan Adım ELFİDA manası kalp demekmiş. Annem , Sivas'tan İstanbul'a gelirken otobüste radyoda, Haluk Levent'in elfida şarkısı çalıyormuş. Annemin çok hoşuna gitmiş bu şarkıdaki isim . Sonra, ne anlama geldiğini araştırmış ve kalp demek olduğunu öğrenmiş. Ona çok anlamlı gelmiş bu Çünkü , yanında ,bir ömür;hastalıkta sağlıkta, evet dediği , adamın bebeğini taşıyormuş karnında, bu da demek oluyormuş ki , yani ona göre... Hem manen, hem madden kalbini vermiş olmak için, "adını ELFİDA koydum" demişti. Yani ben , annemin ve babamın sevdalarının meyvesi , aynı zamandada kalplerini birbirine bağlayan, maddeleşmiş bir kalptim. Adımda kalp manasına gelen "ELFİDA "olması bir işaretmiş. 😊 Benim şikayetim yok. Ben adımı seviyordum .Ama kardeşim olmamış. Annem benim doğumum da çok zorlanmış. Doktorlar, bir daha çocuğun olması ,sağlığını tehlikeye atar , demişler.Aksi halde sonu, ölümle bile sonuçlanabilirmiş. Onlarda o yüzden tüm imkanlarını bana seferber etmişler. Biz aslen Sivas'lıyız ama babam fakir bir ailenin cocuguymuş.Yokluktan okuyamamış. Normalde eskiden , askerden geleni hemen evlendirirlermiş. Fakat, babam parasızlıktan 25inde evlenebilmiş. Annemi Tokat' ın Turhal ilçesinde bir düğünde görüp beğenmiş.Ailesi de zaten evden bir boğaz eksilsin diye ,görücü gelince hemen vermişler. 18 inde iken ...... Babam, toprak yok mal yok." En iyisi büyük şehre gidip , çalışmak. Oranın imkanları farklıdır. " , bide, annemde bana hamile kalınca, "benim çocuğum yokluk görmesin, ben okuyamadım, o okuyacak inşallah ,Babası gibi olmucak" deyip, Askerlik arkadaşını arıyor. O da duyunca, çok seviniyor ve hemen gel burda işin hazır diyor.İstanbul'a çağırıyor. Aslında terhis olduklarında , memlekete aileni gör gel demiş. Ortak iş yapalım demiş, arkadaşı. Ama babam ,anne babasını bırakmamış. Ama birer sene arayla vefat ettiklerinde, sonrada, mal mülkte olmayınca, Sivas'ta onu bağlayan bir şey kalmamış. Annemlede evlenince , Sivas'tan İstanbul'a göç etmişler. Babamın arkadaşı, Süleyman amca ile eşi Züleyha teyze ,annemle babama kardeş gibi kol kanat germiş. Gıya öz amcam ve ailesi varmış ama; Düşman gibiymiş babama, nedense, anlamsız bir kıskançlık güdüyorlarmış, eşiyle. Süleyman amca , askerden dönünce nişanlanmış hemen , Züleyha teyzeyle... 2 yıl sonra evlenmişler.20 yaşındaymış o zamanlar Züleyha Teyze ve Süleyman amca da 22 yaşında.... İlk oğullarının adı Yusuf , ve ondan iki sene sonra da Enes olmuş. Süleyman amcanın, babadan kalma malları varmış. Onları satıp , iş kurmuş. İnşaat sektöründe , çok hızlı ilerlemiş. Babam o zamanlar gitseymiş İstanbul'a, oda baya zengin olurmuş şimdi ama babam kabul etmemiş ve hatta İstanbul'a göç ettiklerinde bile kabul etmemiş. Onun yerine bir fabrikada güvenlik görevlisi olarak işe başlamış. Bari sertifika almanı sağlamama izin ver deyip , dışardan ortaokulu ve liseyide bitirmesini sağlıyor. Böylelikle ,babam fabrikanın bütün imkanlarindan faydalanabiliyor ve sigortası yapılıyor. Yani vasıflı eleman oluyor.Bize, mahallede onlara yakın, hemen iki ev aşağıda bir ev kiralıyorlar. El birliği ile dayayıp döşüyorlar. Doğum zamanı geliyor . Annem sağsalim beni kucağına alıyor. Adımı kulağıma okuyor babam; ELFİDA, ELFİDA, ELFİDA ....... Züleyha teyze kucağına aldığında beni, ay gibi güzel bu kız, melek gibi diye seviyor ve göbek isminde ben koyayım. "Melek " olsun , diyor. Süleyman amca da beni gördüğünde gözleri yaşarıyor. Tabi adamın 2 oğlu olmuş.Bide kız çocuğu olsun, çok istemişler ama olmamış. Babamla da olan dostluğunu ,daha ileri götürmek istemiş ve babama " Salih ,gel benim Enesle ,senin bu güzeller güzeli kızını , büyüyünce evlendirelim . Dostumsun hatta kardeşimsin zaten , gel dünür de olalım. " demiş . Babam , daha ben doğar doğmaz, böyle bişi beklemiyormuş.Şaka sandığından, birde dostunu da kırmak istemediğinden; "Hele bir büyüsünler de , zaman ne gösterir bilinmez. Her şey kısmet , nasip işi " demiş. Tabii işin şakasında değilmiş, Süleyman amca ..... O kadar ciddiymiş ki , zaman geçtikçe beni,, "Gelinim" diye severmiş. Bu hitap şekline, annemler bile alışmış sonra..... İşte herşey böyle başlamış. Şimdi tam 25 sene sonra, bu sözün yerine getirilme zamanı gelmişti. Küçüklüğümden beri , bu sözün sürekli söylenip durması yüzünden, Enes' ten hoşlanan ben , Ona evleneceğim adam , gözüyle bakarken , Bu zamana kadar , ilklerimi ona saklamış , hiç bir erkeğin teklifini kabul etmeyen ben için; Enes ' te aynı düşünüyor muydu? O da beni seviyor muydu? Yoksa bu söz, Onun için sadece laftamıydı? Bir Şaka olarak mı kalmıştı, hatıralarında .... Şimdi üniveristeyi bitirmiştim . Eve dönerken, beni neyin karşılayacağını bilmiyordum. Sınav sonuçlarının açıklandığı gün, babama müjdeli haber vericem diye, evde sevinçle beklerken , maalesef kırmızı ışıkta geçen bir sürücü yüzünden, yolunda düzgün giden , kurallara sürekli uyan , babamın arabasına yandan çarpıyor ve araç takla atıyor. Maalesef ambulans gelene kadar, babam orda, canını teslim ediyor . O gün en sevinçli günümken, en acılı günüm oldu. Babamın cenazesinden sonra , annem sığamadı eve ,bende onu yalnız bırakmak istemedim. Bursa Uludağ Üniversitesi Din kültürü öğretmenliği kazanmıştım. Birlikte Bursa'ya taşındık ,babamın 40 çıkınca....... Ama irtibatı hiç kesmedik, Süleyman amcalarlarla ..... Hatta , onlar yardımcı oldu ,taşınmamıza,ev bulup yerleşmemize . Her yaz, mutlaka bizi görmeye geldiler. Ama Enes' i dersleri yoğun diye, hiç görmemiştim. Züleyha teyze ," dersleri zor ondan gelemiyor.Bizde yüzüne hasret kaldık "diyordu .Farklı bir şehirde, inşaat mühendisliği okuyordu.Abisinin izinden gidip , babasının kurduğu şirketi , bugünlere getiren Yusuf abiye , destek olacaktı.Hatta Halil abim de ,onla aynı üniversite de muhasebe okumuştu.Yusuf abiyle ,Halil abi okulda arkadaşlıklarını, baya ilerletmişlerdi. Her ne kadar, Enes beni görmeye gelmesede, arayabilirdi. Yusuf ve Halil abi bile , ziyaretimize gelmişti. Size söylemeyi unuttum . Ben lisedeyken , amcamlarda İstanbul'a taşındı. Babamla eskisi gibi kırgın olmasalarda , biraz yakınlaşmışlardı. Ama yengem ve kuzenim Hatice , hâla aynıydı. Sadece o ailede Halil abi farklıydı. İyi ki vardı . ........... 6 yıl sonra, İstanbul'a geri dönüyorduk. Formasyon eğitimi, staj derken anca kpss ' ye çalışıyordum.Babam gibi gururluydum. Süleyman amca," gel burda bir özel okula yerleştiririz seni " desede, kabul etmedim. Ve kazandım. Sıkı çalışmamın sonucu , İstanbul'un bir ilçesinin orta okuluna, tayinim çıktı. İstanbul'a hem mesleğimi yapmaya , hemde Süleyman amcanın, ağzından düşürmediği ,babamla olan sözlerini yerine getirmeye gidiyordum hemde, babam ile anılarımızın olduğu evde yaşamak istemiştim. Okul bittiğine göre, Bursa da bizi bağlayan bişi yoktu. Düşüncelerimden annemin , " Hadi kızım, geldik " demesiyle çıktım.Kendi arabamız vardı.Yol boyunca dönüşümlü kullanarak gelmiştik . Şimdi , annem direksiyondaydı.Arabayı evimizin önüne parketti. Arabadan inerken, derince bir nefes çektim. Bakalım biz küçükken verilen bu söz, yerine gelcek miydi? Acaba, Enes ne düşünüyordu? Peki ben ,,,,, Onu bıraktığımda hoşlanan ben , şimdi ne hissediyordum. Gerçek duygularım neydi? Sanırım bunu, Onu görünce anlayacaktım.