Oturduğu masadan oldukça yavaş ve tehlikeli bir bakış ile kalkan Alpaslan, ölüm emri verilmiş bir asker misali bakışlarını Emine’ye dikti ve başını sağa sola kütürdetti. Bu onun yumruklarını kullanmadan hemen önceki hareketiydi. Bu hareketi yaptığında Tuna kesinlikle biliyordu ki birinin kemikleri kırılacaktı. Ne zamandan beri bunu yapmadığını hafızasında zorladı. Sonra ise oldukça uzun bir zaman olduğunu düşünerek panikle
“Ben halledebilirim. Neden sen uçağa atlayıp Defne…” diyerek konuşuyordu ki Alpaslan’ın keskin bakışı ile duraksadı. Onun için yutkunarak
“Tamam. En azından öldürme. Bugün mesai günü ve burada çok fazla personel var…” diyerek tekrar konuşuyordu ki Alpaslan’ın masasının olduğu yerden çıkarak sakin bir şekilde adım adım kapıya doğru yürümesine daha bir derin ve korkuyl
