Hamdi’nin sözleri aklıma takılmıştı. Ne ima ettiğini bilmiyordum ama Ateş’in yanında kendimi güvende hissediyordum. Yine de içimde bir huzursuzluk vardı.
Herkes dağıldığında Ateş’le mutfağa geçtik. İçeride sadece ikimiz vardık. Sessizlik gerilimliydi ama aynı zamanda garip bir şekilde çekiciydi.
Bana döndü ve kollarını göğsünde kavuşturdu. “Akıl mı okuyorsun, Aidan? Yoksa gerçekten sakladığın bir şey var mı?”
Ona ters ters baktım. “Sen de Hamdj gibi mi düşünüyorsun?”
Başını hafif yana eğdi. “Sadece seni tanımak istiyorum.”
Bu sözler içimi ısıttı ama hemen toparlandım. “Beni yeterince tanıdığını sanıyordum.”
Ateş hafifçe gülümsedi. “Sanırım yanılmışım. Şimdi öğrenme zamanı.”
Tam o anda aramızdaki mesafe biraz daha kapandı. Kalbim hızlandı. Gözleri gözlerimdeydi, o keskin yeşil bakışl
