Ateş’in evine doğru yürürken bir şey içimde yankılandı. Her şey o kadar ağır geliyordu ki, adımlarım yavaşladı. Zihnimdeki fırtına, sanki beni durdurmaya çalışıyordu. Ayaklarım adeta yerden kesilmiş gibiydi. Nefes almakta zorlanıyordum. İçimde bir ses, "Dur," diyordu.
Bir an durdum, derin bir nefes aldım ve kendime baktım. Ne yapıyordum? Bu kadar kaosun, bu kadar korkunun ortasında, gerçekten neyin peşindeydim? Ateş’e ulaşmak… Ama ya sonra? Tüm bu soruların cevabını bulsam bile, huzur bulabilecek miydim? Yoksa daha da derin bir karanlığa mı saplanacaktım?
Yolun kenarında durdum ve çevreme baktım. Gecenin karanlığı etrafımı sarmıştı. Evlerin loş ışıkları, sokaktaki sessizlik, her şey beni içine çekiyordu. Geri dönmeliydim. Şimdi, bu anda yapmam gereken tek şey bu gibiydi.
Yavaşça döndüm
