Ateşin söyledikleri zihnimde yankılanırken aniden birşey koptu içimde. Gözlerim bulanıklaştı, boğazıma bir düğüm oturdu.'' O bahçe...'' dediğinde zihnim , kendi çocukluğuma döndü. O günlere....
Yetimaenin soğuk ve yalnız duvarlarından kurtulduğum günü dün gibi hatırlıyordum. oruyucu ailem ,anne ve babam diyebileceğim bir çifti Sıcacık gülümsemeleri, şevkat dol bakışlarıyla beni hemen kucaklarına almışlardı. Evlerine ilk girdiğimde, odama astıkları peme tül perdeler,küçük ahşap bir karyolave renkli oyuncaklarla dolo bir kutu... Kendimi ilk kez bir yere ait hissetmiştim.
İlk günlerim onlar iç de benim içinde zordu .Ama zamanla bu zorlukların yerini huzur aldı. Anne dediğim kadın saçlaımıörerken şarkılar mırıldanırdı. aba dediğim adam , Ba hçede bana çiçeklerin isimlerini öğretirdi.
'' Bak
