Onu sırtlayıp pikaba taşıdım. Kalbim göğsümde patlayacak gibi çarpıyordu. Eğer biri görürse her şey biterdi. Ama çevre sessizdi; güvenlik kameraları hâlâ devre dışıydı. Ateş’i arka koltuğa yatırıp üzerini eski bir battaniyeyle örttüm.
Motoru çalıştırdım ve gecenin karanlığında bahçeden sessizce ayrıldım.
Yetimhanede büyüdüğüm o eski barakaya vardığımda hava iyice soğumuştu. Ateş hâlâ baygındı. Onu dikkatlice içeri taşıdım ve yere oturttum. Ellerini ve ayaklarını sıkıca bağladım, ama rahat nefes alması için ağzını açık bıraktım.
O an, göğsümde bir ağırlık hissettim. Planım tam da istediğim gibi ilerlemişti ama içimde tanımlayamadığım bir korku vardı. Ateş, bağları gevşetmeyecek kadar güçlüydü. Ama ya uyanırsa?
Sessizlikte, bir anda Ateş derin bir nefes aldı ve gözlerini açtı. Gözlerinde
