Livia’nın sözleri odada yankılanırken, dışarıdan gelen motor sesleri daha da yaklaştı. Ateş hâlâ tetikteydi, ben ise içimde tuhaf bir hisle olanları izliyordum. Eğer bu insanlar gerçekten Cemal Koyuncu’nun düşmanlarıysa, bu bizim için büyük bir avantaj olabilirdi. Ama hâlâ güvenmemiz için yeterli bir sebep var mıydı?
Kapı tekrar açıldığında, içeriye beş kişi daha girdi. Siyah giysiler içinde, sessiz ama dikkatli hareket eden adamlardı bunlar. Aralarından biri, diğerlerinden daha farklı duruyordu. Uzun boylu, sert bakışlı, ama karizmatik bir havası vardı. Yüzünde eski bir yara izi dikkat çekiyordu.
Ateş kaşlarını çattı. “Bu da kim?”
Livia bir adım öne çıktı. “Bu, Demir Yaman. Senin gibi, Cemal Koyuncu’nun yıllardır düşmanı. Ve seni tanımak istiyor.”
Demir, gözlerini Ateş’e dikti. “Sonun
