Zaman geçti. Ne kadar, tam olarak bilmiyorum ama bazı şeyler değişti. Bazıları ise aynı kaldı… ya da biz öyle sandık.
Ateş’in hayatı her zamanki gibi kaotik ve tehlikeliydi. Ama artık yalnız değildi. Gelenler, yani Ateş’in geçmişinden çıkan o gölgeler, onun yanında yer aldı. Şimdi güçlüydük. Belki de hiç olmadığı kadar.
Ama bu, her şeyin daha kolay olduğu anlamına gelmiyordu.
Benim için ise işler daha karmaşıktı. Ateş ile aramızdaki gerilim, o gece duyduğum cümleyle doruğa çıkmıştı: “Ben seni koruyabilirim ama kendimden koruyamam.”
O günden sonra Ateş, bana karşı daha da mesafeli oldu. Sanki ne yaparsa yapsın, kendini geri çekmek zorundaymış gibi. Ama aynı zamanda, en ufak bir tehlikede yanı başımda bitiyordu.
Bu neydi? Koruma içgüdüsü mü? Yoksa… başka bir şey mi?
Ben de ona belli et
