Gözlerimi açtığımda nefes almakta zorlanıyordum. Havanın ağır olduğu bir odadaydım. Beyaz tavan, parlak ışıklarla aydınlanmıştı. Başımın arkasında zonklayan bir ağrı hissediyordum. Derin bir nefes aldım ve hafızamı yokladım. Ateş... adamlar... Ve o kutu. Her şey bir anda üzerime çökmüştü.
"Uyanmışsın."
Başımımı çevirdiğimde Ateşi gördüm. Bir sandelyede oturmuş, gömleği kanla lekelenmişi Ama yaraları sanki sihirli bir şekilde iyileşmiş gibiydi. Yüzünde tanıdık bir ciddiyet vardı, ama bu sefer gözlerinde bir kırılganlık da seziliyordu.
''Neredeyiz?'' diye sordum, sesim kısık ve güçsüz çıkmıştı.
''Kendi evimde. Seni buraya getirdim. Güvendesin... şimdilik.''
O sırada dikkatimi bir şey çekti. Ateşin elinde hala o küçük siyah kutu vardı. Onu sıkıca tutuyordu, sanki hayatta kalması buna ba
