Mardin’in sabahı, bu kez güvenli evin pencerelerinden sızan gri bir ışıkla uyandı. Baran’ın göğsünde, onun kalp atışlarını dinleyerek geçirdiği birkaç saat, Zerin için hayatının en huzurlu ama aynı zamanda en suçluluk dolu zamanıydı. Baran’ın yaralı omuzu, sargıları ve yüzündeki o yorgun ifade, Zerin’e bu adamın sadece bir aşiret reisi değil, kendisi için dünyayı karşısına alan bir koruyucu olduğunu bir kez daha kanıtlamıştı. Ancak bu huzur, evin alt katından gelen boğuk seslerle bıçak gibi kesildi.
Zerin yavaşça doğruldu. Baran hâlâ derin bir uykudaydı; vücudu kaybettiği kanı ve ruhu çektiği yorgunluğu telafi etmeye çalışıyordu. Zerin, çıplak ayaklarla odadan çıktı. Merdivenlerin başında durduğunda, aşağıda fısıltıyla konuşan sesleri duydu. Bu seslerden biri Kerem’e, diğeri ise abisi Aza
