Mardin’in uçsuz buçaksız sarı ovaları, yerini İstanbul’un lacivert boğazına ve bitmek bilmeyen uğultusuna bırakmıştı. Zerin, kucağındaki ağır hukuk kitaplarıyla fakültenin bahçesinde otururken, hâlâ bir rüyada olup olmadığını sorguluyordu. Sadece birkaç ay önce taş duvarların arasında kitapları yakılan o kızla, bugün İstanbul Üniversitesi’nin o görkemli kapısından içeri giren kadın aynı kişi miydi?
Baran, ona sadece bir özgürlük değil, yeni bir hayatın anahtarını vermişti. Nişantaşı’nda, Mardin’in o ağır protokollerinden uzak, sade ama huzurlu bir ev tutmuşlardı. Baran ise söz verdiği gibi, yıllar önce yarım bıraktığı hayaline dönmek için özel bir üniversitenin tıp fakültesiyle görüşmelere başlamıştı. Ancak bu huzurlu tablo, Zerin’in her sabah okula giderken hissettiği o tekinsiz gölgeyle
