İstanbul’un gri sabahı, Şile kıyılarında yaşanan o fırtınalı gecenin ardından yerini alışılmadık bir durgunluğa bırakmıştı. Nişantaşı’ndaki evin pencerelerinden sızan ışık, artık bir tehdidin değil, uzun süredir beklenen bir huzurun habercisiydi. Zerin, yatak odasının balkonunda durmuş, elindeki sıcak kahve bardağından yükselen buhara bakarken, zihninde son birkaç ayın devasa bir film şeridi gibi geçtiğini hissediyordu. Mardin’in tozlu yollarından, İstanbul’un soğuk adalet koridorlarına uzanan bu yolculukta, kaybettiği parçaları ve yerine koyduğu yeni kendisini düşünüyordu.
İçeriden gelen hafif ağlama sesiyle irkildi. Dilan’ın odasına yöneldiğinde, genç kadının bebeği Umut’u kucağına almış, pencereden Boğaz’ı izlediğini gördü. Dilan’ın yüzündeki o donuk ifade yavaş yavaş kırılıyordu; ruhu
